13 ژوئن 2023 - یک مطالعه ی فرعی پیشگامانه از کارآزماییHypoCOMPaSS ، نتایج دلگرم کننده ای را در مورد مدیریت آگاهی از هیپوگلایسمی در بزرگسالان مبتلا به نوروپاتی اتونوم دیابتی (DAN) ارائه داد. برخلاف مفروضات قبلی، این مطالعه نشان داد که نوروپاتی اتونوم دیابتی مانعی برای اثربخشی مداخلاتی با هدف بهبود آگاهی از هیپوگلایسمی در افراد مبتلا به دیابت، نیست.

این مطالعه نشان داد که اختلال در آگاهی از هیپوگلایسمی (IAH) را می توان در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 (T1DM) و مدت طولانی بیماری، با و بدون اختلال عملکرد اتونوم قلبی، بهبود بخشید.

این یافته ها که در ژورنال Diabetic Medicine منتشر شده است، نشان می دهد که نوروپاتی اتونوم قلبی (CAN) محرک اصلی برای مدوله کردن برگشت پذیری اختلال در آگاهی از هیپوگلایسمی نیست.

هیپوگلایسمی، که با سطح خطرناک قند خون پایین مشخص می شود، چالش مهمی برای افراد مبتلا به دیابت ایجاد می کند که اغلب منجر به علائم ناتوان کننده و در موارد شدید، از دست دادن هوشیاری یا مرگ می گردد. اختلال در آگاهی از هیپوگلایسمی که یک عارضه ی رایج در دیابت است، تلاش های مدیریتی را با کاهش توانایی بدن برای درک و پاسخ به سطوح پایین قند خون پیچیده تر می کند و خطر پیامدهای نامطلوب را افزایش می دهد.

اختلال در آگاهی از هیپوگلایسمی، خطر هیپوگلایسمی شدید را در بیماران مبتلا به T1DM افزایش می دهد. IAH را می توان از طریق اجتناب دقیق از هیپوگلایسمی معکوس کرد. نوروپاتی اتونوم دیابتی(DAN)  به عنوان یک مکانیسم زمینه ای برای کمک به IAH پیشنهاد شده است. با این حال، داده ها در این زمینه متناقض هستند. دکتر احمد اقبال و همکارانش از دانشگاه شفیلد در انگلستان، اثراتنوروپاتی اتونوم قلبی را  بر روی برگشت پذیری IAH در دیابت نوع 1 بررسی کردند.

این مطالعه شامل شرکت‌کنندگان مبتلا به دیابت نوع 1 وIAH (نمره طلایی ≥4) بود که در کارآزمایی تصادفیHypoCOMPaSS  شرکت کرده بودند. همه در ابتدا تحت غربالگری برای آزمایش عملکرد اتونوم قلب قرار گرفتند و حمایت و آموزش هایی را برای بهبود آگاهی از هیپوگلایسمی و اجتناب از هیپوگلایسمی، دریافت کردند.

نوروپاتی اتونوم قلبی قطعی به عنوان وجود 2 تست رفلکس قلبی غیر طبیعی یا بیشتر، تعریف شد. شرکت کنندگان بر اساس وضعیت CAN تقسیم شدند و تغییرات امتیاز طلایی آنها مقایسه شد.

این مطالعه شامل هشتاد و سه شرکت کننده (62.7 درصد زنان) با میانگین سنی 48 سال و میانگینHbA1c  برابر با 66 میلی مول در مول بود. میانگین مدت ابتلا به دیابت نوع 1، بیست و نه سال بود.

این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:

•  شیوع CAN پایین بود، در 6٪ از شرکت کنندگانی که در گروه نوروپاتی اتونوم مشخص و در 13٪ از شرکت کنندگانی که در گروه نوروپاتی احتمالی و یا در مراحل اولیه طبقه بندی شده بودند، تشخیص داده شد.

•  صرف نظر از وضعیت عملکرد اتونومیک، همه شرکت کنندگان میانگین بهبودی در نمره طلایی ≥1 (میانگین بهبود 1.2-) را نشان دادند.

این مطالعه نشان داد که شیوع نوروپاتی اتونوم قلبی به طور کلی پایین است. ابتلا به نوروپاتی اتونوم قلبی، مانع بهبود آگاهی از هیپوگلایسمی نشد زیرا در شرکت کنندگان با یا بدون CAN، آگاهی از هیپوگلایسمی پس از حمایت ها و آموزش ها بهبود یافت.

محققان نوشتند: «نیاز به تحقیقات بیشتر با تعداد بیشتر شرکت کنندگان برای روشن کردن نقایص پاتوفیزیولوژیکی که با پرداختن به چالش ناهمگونی بالینی به اختلال در آگاهی از هیپوگلایسمی ختم می‌شود، وجود دارد».

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/diabetic-autonomic-neuropathy-does-not-hinder-improvement-in-hypoglycemia-awareness-hypocompass-trial-sub-study-129709